Umut kar altında koydum kitabın adını. Yaşamımdan kesitler sundum güncele dair. Kendi penceremden baktım olaylara.

Bir Göçün Romanı Pikorua, üniversite mezunu bir gencin; İngilizceyi öğrenip geliştirme uğruna büyük zorlukları göze alarak, küçük bir Anadolu kasabasından...

Zamanın kendine ait bir şiddeti ve gücü vardır. Bu yüzden hatırlandığında bize acı ve keder veren bir şeyler saklıdır içinde.

Ağlayan kayaların sesini dinleyenler... Gövdesiz başın utancını taşıyan sokaklar... Konmaya dal bulamadığı için mezar taşına konan kuşlar... “Umudu dört mevsim diri bir kır çiçeği gibi avuçlarında taşıyan” çocuklar... Bizim çocuklar...

Korkularımız bizi yönetmesin isteriz. Ve gidememelerin, dönememelerin ağırlığı çöker yüreğimize.

saflarımızı terk edip gidenler, katledilenler, tutsak düşenler olmak üzere, her gün birer birer eksildik.

Biliyorum ki bir gün ama bir gün mutlaka gözleri bizim sorgudaki göz bağlarından daha sıkı bir şekilde bağlanmış olan bu halk, gözlerindeki bağları atacak...

1980-1985 yılları arasında yolu, Selimiye Kışlası, Alemdağ, Sultanahmet, Bayrampaşa ...

Bu topraklarda faşizm, resmi ve sivil güçleriyle, daha iyi bir dünya isteyenlerin üzerinde baskı ve zulmü hiç eksik etmedi. Ne kadar kararttı ise dünyalarını onlar o kadar aydınlandı.

12 Eylül’de en büyük işkenceyi Yeniçeltek işçileri gördü. Et Balık Kurumu’nda etlerin asıldığı yere işçiler asılarak işkence gördü.